Noong una kong nakita ang video na ito, tumama sa akin ang realisasyon na may pinipiling tingnan ang aking mga mata. Siguro mas nababalingan ko ng pansin kung ano ang maganda at kaaya-aya. Hindi ko napapansin ang pangit at madumi. O siguro, mas malapit sa katotohanan: Hindi ko pinapansin ang kung ano ang pangit at madumi. Sa tuwing dumadaan ako sa mga kalsadang naging tirahan na ng mga pulubi, dire-diretso lang ang aking lakad. Sadya kong hindi pinapansin ang mga mahihirap na naroroon lang, walang makain at walang mapuntahan. Hindi sila kayang tingnan ng aking mga mata sapagkat wala rin naman akong magagawa para sa kanila. Hindi ko kayang titigan ang miserableng nilang sitwasyon sapagkat mahapdi sa aking mga mata at sa aking puso ang katotohanang may mga taong katulad nila na sobrang naghihirap. Mas madali yata ang mabuhay na lang na ang inaatupag ang sarili lamang kabanalan: kung paanong hindi magkasala, kung paano palalimin ang pagdarasal, at kung paano pagbutihin ang pakikipag-ugnayan sa kapwa na medyo kapareho ko sa antas ng buhay.

 

Paano ba tingnan ng diretso ang kahirapan? Paano ba hindi mawalan ng pag-asa kahit alam mong kahit ano ang gawin mo, hindi mo malulutas ang kahirapan? Paano ba ako hindi makukulong lang sa aking sariling mundo tulad ng mayamang tao sa ating Ebanghelyo?