Nasa Grade 4 ako noon nang inatasan kami ng aming guro na isulat sa papel ang aming mga hangarin sa buhay. Ito ang aking isinulat:

           

   20 taong gulang: Tapos na ako sa pag-aaral.

   21 taong gulang: May matatag na akong trabaho.

   23 taong gulang: Nagsisimula na akong magnegosyo.

   25 taong gulang: Milyonaryo na ako.

 

Isa-isa kaming kinausap ng aming guro tungkol sa aming mga isinulat. Tinanong ako ng aking guro kung bakit gusto kong yumaman. Alalang alala ko ang aking sagot. Sabi ko sa kanya, “Ma’am, gusto ko pong maging isang importanteng tao. Ayoko po na binabalewala lang at naiiwan sa tabi. Gusto ko ring sumikat.”

 

Ang sagot na ito ang nag-udyok sa akin na magsumikap at galingan ang aking pag-aaral. Kaya naman natapos ko ang aking elementary at high school na may karangalan.

 

Ngunit, noong nasa college na ako, iba na ang aking naging lakas upang magpursige sa pag-aaral. Marahil nakilala ko na ang Panginoon at gusto kong sumunod sa Kanya. Nakita ko na ang Kanyang kadakilaan ay hindi nanggaling sa kayamanan o kapangyarihan. Nanggaling ito sa kababaan ng loob at pagmamahal. Noong marinig ko ang Kanyang sinabi, “Sapagkat ang nagpapakataas ay ibababa, at ang nagpapakababa ay itataas,” natakot ako kasi nakikita ko na sa aking sarili na yumayabong na ang aking yabang at ang aking kasakiman sa kapangyarihan. Gustong-gusto ko noon na lagi akong leader kasi masarap ang pakiramdam ng pinakikinggan at sinusunod. Pinilit kong magbago at laging ito ang laman ng aking dasal, “Panginoon, turunan Niyo po akong maging mapagkumbaba at bukas-palad.”

 

Ngayon, masasabi kong nariyan pa rin ang aking yabang. Ngunit masaya akong paminsan-minsan ay pinapaalalahanan ng Panginoon. Isang paalala Niya sa akin ay ang ating Ebanghelyo sa parating na Linggo. Paalala Niya: Sa bawat pagsusumikap, laging tandaan na ang mga tagumpay na iyong matatamo ay magbigay sana ng papuri sa Diyos at hindi sa sarili. Sa pagbibigay ng sarili, huwag umasa ng ano mang kapalit. Sa pakikipagkapwa-tao, alalahanin ang mga mahihirap at bahaginan sila ng biyayang natanggap.

 

Isipin mo ngayon ang iyong mga hangarin sa buhay. Ilista mo ang mga ito. Kung nakamit mo na ang mga ito, saan ka nila dinala? Kung wala pa ang mga ito sa iyong mga kamay, tanungin mo ang iyong sarili: Magbibigay ba ang mga ito ng papuri sa iyong sarili o sa Diyos?  

 

Para sa mga naglilingkod sa Simbahan: Maaari kaya na ang ating kagustuhang maglingkod sa Simbahan ay panggagalingan ng yabang at ugaling mapagmataas? Habang nagbibigay ka ng talk, recollection, o retreat, o habang kumakanta at nagbabasa ka sa Misa, sino ba ang iyong pinasisikat? Ang sarili mo o ang Panginoon? 

Ano ang bunga ng iyong pagmumuni?

May gusto ka bang ibahagi? Ingles man o Filipino --kahit Tag-lish--