Dalawang taon na ang nakaraan nang may nangyari sa akin habang tumatakbo ako sa may Katipunan Avenue na hindi ko makalilimutan. Mga alas singko na noon ng hapon nang may nakasalubong akong mag-ina. Nasagap ko ang kanilang pinag-uusapan. Sinabi ng nanay, “Huwag kang mag-alala makakauwi rin tayo.” Huminto ako sa may di-kalayuan at pinagmasdan ko sila. Lumapit sila sa isang babaeng nag-aabang ng taxi. Pero, matapos ang ilang sandali, umatras ang mag-ina. Batid sa kanilang mga mukha ang kalungkutan. Bakas ang kanilang pagkabigo. Hindi ako nakatiis at nilapitan ko sila. Tinanong ko ang nanay at napag-alaman ko na kailangan pala nila ng dalawampu’t limang piso para makauwi sa Laguna. Nawala daw kasi ang pitaka ng nanay. Dinukot ko ang aking pitaka at ibinigay ang lahat ng laman nito: Tatlong daang piso. Masayang tinanggap ng nanay ang aking pera. Nagpasalamat sila.

 

Pagdating ko sa bahay, masayang masaya kong ikinuwento ang aking karanasan sa isang kaibigan. Ngunit, iba ang naging reaksyon niya. Sabi niya, “Bakit ka nagbigay? Paano kung “modus operandi” iyon? Naisahan ka. Bakit hindi mo naisip iyon?”  

 

Wala na akong nasabi. Nagulumihanan ako. Tinanong ko ang aking sarili: Mali nga ba ang ginawa ko?    

 

Sinagot ang aking tanong nang magsimba ako kinalingguhan. Ang Ebanghelyo noon ay tungkol sa isang mabuting Samaritano. Nang tanungin si Hesus ng isang eskriba kung sino ang kanyang kapwa, ikinuwento Niya ang kabutihan ng isang Samaritanong naglalakbay nang makakita ng isang taong sugatan at nakahandusay sa daan. Hindi tulad ng saserdote at ng isang Levita na naunang dumaan, hindi nagdalawang isip ang Samaritano na tulungan ang sugatan. Ginamot niya ang mga sugat nito; dinala niya ang taong ito sa isang bahay-panuluyan; ginastusan at inalagaan niya ito, kahit pa itinuturing na magkaaway ang mga Hudyo at Samaritano.

 

Idiniin ng pari sa kanyang homilya ang hamon ni Hesus sa dulo ng Ebanghelyo, “Humayo ka’t gayun din ang gawin mo.” Sabi ng pari, isa itong halimbawa ng pagtulong sa kapwa na walang kondisyon. Hindi nito tinitignan kung sino ang tinutulungan o kung saan mapupunta ang perang ginamit sa pagtulong. Ito’y isang wagas na pag-ibig sa kapwa, maging sinoman, sa anumang kalagayan.

 

Bumalik ang alaala ko sa mag-inang binigyan ko ng pera at ang reakyon ko sa sinabi ng kaibigan ko. Napagtanto ko na hindi na mahalaga kung ano ang gagawin ng mag-ina sa perang ibinigay ko. Ang mahalaga ay ang ginawa kong pagtulong. Sabi nga ng isa sa mga guro ko sa elementarya, ang pagtulong daw ay dapat laging nakatuon sa kapwa at kailanman ay hindi sa sarili.

 

Ang kuwento ng mabuting Samaritano ang siya ring Ebanghelyo natin sa parating na Linggo. Maaari nating tanungin ang ating mga sarili: Meron bang nakatagong mga kondisyon sa aking pagtulong? Pinipili ko ba kung sino lang ang dapat kong tulungan? Sinisigurado ko bang may kahahantungan ang aking tulong?        

 

Halimbawang may nasalubong kang isang batang musmos at humihingi siya ng perang pambili ng pagkain, ano ang iyong gagawin?

share mo na sa ibaba!